“Yaşadığım çok kötü günler, yaşadığım anlardaki yoğunluğunu yitirdi.

Yaşadığım iyi günleri de unutmuşum…

Sonuç: anlamsız bir ortalama.

Neden de galiba hep tek başına yaşamaya zorlanmam.

Toplumsal düzen gereği, mutluluğu tek başına aramam.

Bin türlü (ve hala süren) hesaplı kargaşadan tek başına çıkabileceğim konusunda şartlandırılmam.

Benim için ve benim durumumda olanlar için nerden bakılsa önemli olan, sonuçtur.

Anlık mutluluklar birikmiyor (mutsuzluklar birikir) .”

Turgut Uyar / 1976