Onu ilk gördüğümde bileğinde bu yazıyordu: “Bebek Var”..

Dünyaya cismi gelmiş ama henüz ismi belirmemişti.

Mutlu haberi vermek için telefona sarıldığımda, heyecandan şaşırmıştım cinsiyetini (!)

Ürkek ürkek bir kenarda dururken, kucağıma verdiler.

A-a minicikti…

9 ay boyunca onunla mı konuşmuştum?

Hep yüzünü merak etmiştim…

Şimdiyse tam karşımdaydı, peki bana benziyor muydu ?

Hay Allah nasıl tutmalıydım, bir tarafını acıtır mıydım acaba?

Ne kadar masum uyuyordu kollarımda…

Gülümser miydi gözlerini açsa?

O doğmadan aldığımız kıyafetler vardı üzerinde…

Ahh ne de güzel kokuyordu.

Hiçbir koku böyle olamazdı dünyada.

Artık çok fazla işim vardı.

Ona bildiğim her şeyi öğretmeli, tüm kötülüklerden korumalıydım.

İlk kelimesini duymalı, adımlarını ilk ben görmeliydim.

Evet artık “Bebek Var”dı ! Bebeğimiz vardı..

Şu dünyadaki en kıymetli varlığım, 17 yıldır abla olmama sebep canım kardeşim…

Yanında olamadığım, büyüyüşünü kaçırdığım için affet..

İzmir’deki can parçam, seni çok seviyor ablan…